Aukeratutako atala ◊ Hector Iglesias ◊

• Ostirala, Urria 17th, 2014

Arse aldizkarian Hector Iglesias  sarritan euskelarien arteko aspaldiko eztabaidari buruz artikulu bat idatzi zuen orain dela hiru ute: euskalkien sorreraz. Berak dioen moduan, gai honekin aspaldiko duda handi bat dago eta gainera ez dago bat ere argi.

Mitxelena eta Zuatzorentzat euskalkiak berri samarrak dira eta Hector bat dator baieztapen horrekin. Baina arazo bat dago: euskalkiak berriak baldin badira, nola esplikatzen da orduan euskalkien mugak eta Ptolemeok emandako tribuen mugak bat egitea?

Hori Zuatzok, ezta Mitxelenak ere, ez dute arrazoitzen ezin dutelako egin. Hectorren arabera, Bizkaia, Gipuzkoa eta Araba antzinatean euskalduntzat  hartzen dituztenez, ezin dutela euskalkien sorrera berantiar hori azaldu dio eta azalpen bakarra hauxe litzatekeela: lurralde horiek euskaldunak ez izatea Ptolemeoren garaian eta euskaldunduak izatea V edo VI. mendeetan.

Ondorioz, euskalduntze berantiar horrek mendebaldeko euskalkien sortzea eragingo zuen substratum fenomeno baten bidez. Fenomeno hori eman da iduriz (espezialisten arabera) ere Asturiasetan (asturiar dialektoetan), Gaskunian (gaskoindar dialektoan) eta Katalunian (katalundiar dialektoetan).

Orduan fenomeno hori eman bada lurralde horietan zergatik ez litzateke emana euskal dialektoen kasuan planteatzen du Hectorrek.

Hona hemen artikuluaren ondorioak:

Les études génétiques, aussi nombreuses soient-elles, ne pourront jamais véritablement résoudre la question concernant l’origine des dialectes  basques. Ces études peuvent sans aucun doute apporter une contribution  intéressante, elles peuvent constituer une aide, un point d’appui, corroborer ou infirmer partiellement certaines pistes de travail, mais étant donné  qu’il s’agit avant  tout ici d’un problème «historico-linguistique», c’est-à-dire relevant de la compétence des historiens et des linguistes, ces études génétiques ne pourront pas à elles seules résoudre définitivement ces questions  de dialectologie.

Le phénomène de substrat ou théorie substratique n’étant pas applicable au cas par cas, c’est-à-dire disponible «à la carte», il n’existe qu’une  seule alternative: soit ce modèle théorique est valable, soit il ne l’est pas. En d’autres termes, s’il est valable, comme semblent le croire de nombreux  spécialistes de tout premier ordre, pour des territoires linguistiques tels que l’asturien, le catalan ou le gascon, il n’existe en conséquence aucune raison pour qu’il ne le soit pas également dans le cas basque, autrement dit en ce qui concerne la genèse des dialectes basques.

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
Atala: Hector Iglesias  | Etiketak:  |  4 iruzkin
• Osteguna, Ekaina 09th, 2016

Parerean ere argitaratu dute!

Iruña-Veleiaren gaia ondo ezagutzeko oinarrizko txostenetako bat da Hectorrek idatzitakoa. CNRSeko ikerle askori gauzak galdetu eta sakon aztertu ondoren, faltsutzat emandako gauza pilo bat argitu zizkigun Hectorrek. Txillardegik esan zuen moduan, txosten bikaina benetan Hectorrek egindakoa.

Bere  lana osatu eta orraztu du eta Euskal Herriko argitaletxe batek ere ez zionez argitaratu nahi izan, Pariseko Unibertsitate batek plazaratu du Arkeologia Sailaren barruan: “Les Inscriptions d’Iruña-Veleia: Analyse linguistique des principales inscriptions latines et basques dĂ©couvertes sur le site archĂ©ologique de Veleia”. Dagoeneko Amazonen dago kindle-en eta paperean.

RĂ©sumĂ© : La dĂ©couverte au cours des annĂ©es 2005 et 2006 sur le site archĂ©ologique de Veleia-Iruña, dans la rĂ©gion de Vitoria, province basque d’Alava, d’inscriptions rĂ©digĂ©es, les unes manifestement en latin populaire et tardif, et les autres assurĂ©ment en basque, ou plus exactement en « proto-basque », des inscriptions datant selon toute vraisemblance du IIIe siècle de notre ère, voire d’une pĂ©riode allant du IIe au IVe siècle, a dĂ©clenchĂ© en Espagne une polĂ©mique des plus curieuses. Cette polĂ©mique, qui vue de France, ou de quelque autre pays europĂ©en, pourra surprendre, tant sur la forme que sur le fond, le spĂ©cialiste mais Ă©galement le simple curieux intĂ©ressĂ© par ces questions savantes, a pris une ampleur inhabituelle dans le monde de la recherche scientifique, du moins telle qu’on la conçoit en Europe occidentale. En effet, le dĂ©roulement de cette affaire, dont la presse, principalement basque et espagnole, s’est largement emparĂ©e, est Ă  bien des Ă©gards, comme nous allons le constater Ă  prĂ©sent, tout Ă  fait extraordinaire.

Cet ouvrage constitue une version revue, corrigĂ©e et actualisĂ©e d’une Ă©tude rĂ©alisĂ©e par l’auteur en 2009

ARTHUR SCHOPENHAUER :
« Toute grande vĂ©ritĂ© passe par trois phases : elle est d’abord ridiculisĂ©e,
puis violemment combattue, avant d’ĂŞtre acceptĂ©e comme une Ă©vidence. »

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Asteazkena, Urtarrila 31st, 2018

Hector Iglesiasek itzuli duen Xahoren liburutik hartuta: Agosti Xaho: Aitor, kantabriar kondaira

Lau gauzak bereizten dute Euskotarra Keltiarrarenganik : hizkuntza, erlisionea, ohiturak eta legeak.

Keltiarrak mintzaira latza hitz egiten du, sortu zen herrialdeko izotz zuria bezalakoa. Bere ezpain izoztuek ez dute aberastu, euskal aditza hainbeste leuntzen duten inflexio ezpainkari horien bitartez. Zeltera marrantatua den herri baten hizkuntza da, zeinean ahoskuntza sudurkariek amaigabe soinu egiten baitute eta xistu zorrotzak entzunarazten, Iparraldeko izaiak intziri eginarazten dituen ipar-haizearen parekoak, hala nola bular hertsatu baten eta eztarri gogortu baten sakontasunetarik ateratu karakak sortarazten, zeinek nekez baizik ez baitiote ahotsari bizitzarik emaiten. Hitzak lauso agertzen dira ; harreman faltsuak edo zalantzagarriak baizik, begiradaren lilurakeriak jaioarazten dituen fantasma hutsak bezalakoak, ez dituzte estalki grisaxkan adierazten, zein arekin zeru hiperborealak, haietaz trufatuz, paisaia malenkoniatsuak estaltzen baititu. Euskal aditzak, aldiz, gorpuzkera zabala eta erraza duten hitzak baizik ez ditu. Haren erranaldi logikoa garatzen da ibai harmoniatsu baten modura, bere ur garbiak bultzatzen dituena, zeinak txandaka isladatzen dituen, iragaitean, zeruko itxurak eta haren urbazterren deskribapen aldakorrak. Haren hasperenketek, haren eztarriko hotsek, haren hizki azkarrek, beti daukate helburutzat izadiaren antzeratzea eta harreman jakintsuen adieraztea. Haren hitz zeharrargitsuetarik bakoitza, pentsamendua biltzen duena, ihintz-tanta prismatikoak bezalakoak dira, zeinak, goizeko egunsentian, lilien kokotsetan agertzekoak baitira.

Euskal arrazako gizona eta emaztekia, lurreko baratzetan sortzailearen eskuak ezarriak izan zirelarik, elkarri maitasunez begiratu zioten ; eta emaztekiak gizonari erran zion : -

Zu zara ene indarra, zu arra, nere bihotzak hautatu duena : Zu ene arra ! Eta geroztik, emaztekiaren gizona Senarra deitua da hizkuntza sakratuan. Gizonak eta emaztekiak elkarri eskua eman zioten, Eskua ; eta bateratze xarmangarri honen zoramenean, erran zuten On, ongi da ! On da ; gozoagorik ez da deus. Eta geroztik ezkontzari, tribuetan, deitzen zaio Ezkuontza ; erran nahi baita egintza zeinaren bidez bi maitale hartzen baitira senar-emaztetzat, eskua elkarri emanez. Ezkondu berriei eztia emaiten zitzaien, Ezti, atsegin hobezinen ikurra ; hortik dator eztei-jaia Ezteia deitu izana. Zein herri egon zen, Euskotarra kenduta, izadiak inspiratuago eta zein herrik jarri zituen bere lehenengo erakundeetan xarma eta soiltasun gehiagorik ?

« Gizonaren esku garailea bost zenbakiaren irudia den marrazki hieroglifiko baten bidez irudikatua izan zen : V ; esku ideki bat delineatzeko balio duena ere. Alta bada zenbaki harmoniko horrek soinuaren ezaugarriak oro dauzka, inarrosten diren gorputz guzietan bostarteko bitartean behin dar-dar egiten duena. Eta bosta, beraz, soinua edo ahotsa deitua izan zen, Boz : hortik dator Bozkario hitza, kantatzen duen gizonaren alegrantzia adierazten duena, haragitze ororen alaitasuna, zeinaren zoriona aditz ozenak adierazten duen. Bateratu bi eskuren hieroglifoa, X, gizonaren hamar erhiena, hamar zenbakiaren zifra bilakatu zen, Egiptoko jarraitzaileek Mariage deitzen dutena, eta gutartean Hamar, erran nahi baita arra eta emea, zenbakien belaunaldiaren sortzaile gisa, batuketa hamartarren bidez. Bi esku kurutzatuk maitasuna eta adiskidetasuna adierazten dituzte. Horra zergatik euskal nazioaren tribu bakoitzak agertarazten duen bere esku zizelkatua zutoihal nazionalaren gainean, aliantza eta federakuntza zeinu.

Labarum horren gainean ikurritz bat idatzia da ; euskotar eskuek (X) bat baizik ez dagitela aldarrikatzen du, Bat. Batasunaren izen horrek, Bat, Batkia hitza sortarazi du, ideia beraren bidez bakea definitzen duena ; ordena ona, lege perfektua, konkordia gozoa eta armonia soziala interesen, sendimenduen, iritzien, pentsamenduen eta borondateen gogaidetasun perfektuenetik sortzen direla hobeki entzunarazteko, egiazko zibilizazioaren batasunean ; unibertsoan Jainkoak ezarri betiereko ordenaren irudi ahula.

« Horrela, gizonak izadi basatiari gaina hartu izanak eta nere herri primitiboaren arrazoinezko izenak, mintzoaren fenomenoek, keinuaren zientziak, maitasunak, ezkontzak, izaki bizidunen eta ideien belaunaldiek, armonia musikalaren legeek, zenbaki matematikoenek, beren kontsakrazioa keinu genesiko berean ukan zuten, zeina eskua baita, handitasun eta ospagarritasun ikur. Zein beste herrik jakin zuen lurrean, erearekin pareka daitezkeen herrien artean, zuzentasun, sakontasun eta goraipatze gehiagorik ezartzen bere mintzairan eta bere ikusmoldeetan ? .

Une horretan, koblakari inspiratuaren begiek magiazko su batez distiratzen zuten ; ezkerreko eskua lurrari begira jarria zen, eskuineko eskuak zerua erakusten zuen. Entzuleria guziarenganik ateratzen zen onespen zurrumurru bat izan zen. Lara denbora une batez mintzatzetik gelditu zen ; bazirudien goaitatzen zuela hodei batek, airetan flotatzen zirenetarik bat, ilargi-diskoa estal zezan, eta haren itzal beltza mendien gainera jaurti zezan, Iparralde iluneko herriaren eta Hegoaldeko herri zibilizatuaren arteko paraleloa jarraitzeko.

Lau gauzak bereizten dute Euskotarra Keltiarrarenganik : hizkuntza, erlisionea, ohiturak eta legeak.

Keltiarrak mintzaira latza hitz egiten du, sortu zen herrialdeko izotz zuria bezalakoa. Bere ezpain izoztuek ez dute aberastu, euskal aditza hainbeste leuntzen duten inflexio ezpainkari horien bitartez. Zeltera marrantatua den herri baten hizkuntza da, zeinean ahoskuntza sudurkariek amaigabe soinu egiten baitute eta xistu zorrotzak entzunarazten, Iparraldeko izaiak intziri eginarazten dituen ipar-haizearen parekoak, hala nola bular hertsatu baten eta eztarri gogortu baten sakontasunetarik ateratu karakak sortarazten, zeinek nekez baizik ez baitiote ahotsari bizitzarik emaiten. Hitzak lauso agertzen dira ; harreman faltsuak edo zalantzagarriak baizik, begiradaren lilurakeriak jaioarazten dituen fantasma hutsak bezalakoak, ez dituzte estalki grisaxkan adierazten, zein arekin zeru hiperborealak, haietaz trufatuz, paisaia malenkoniatsuak estaltzen baititu. Euskal aditzak, aldiz, gorpuzkera zabala eta erraza duten hitzak baizik ez ditu. Haren erranaldi logikoa garatzen da ibai harmoniatsu baten modura, bere ur garbiak bultzatzen dituena, zeinak txandaka isladatzen dituen, iragaitean, zeruko itxurak eta haren urbazterren deskribapen aldakorrak. Haren hasperenketek, haren eztarriko hotsek, haren hizki azkarrek, beti daukate helburutzat izadiaren antzeratzea eta harreman jakintsuen adieraztea. Haren hitz zeharrargitsuetarik bakoitza, pentsamendua biltzen duena, ihintz-tanta prismatikoak bezalakoak dira, zeinak, goizeko egunsentian, lilien kokotsetan agertzekoak baitira.

Euskal arrazako gizona eta emaztekia, lurreko baratzetan sortzailearen eskuak ezarriak izan zirelarik, elkarri maitasunez begiratu zioten ; eta emaztekiak gizonari erran zion : -

Zu zara ene indarra, zu arra, nere bihotzak hautatu duena : Zu ene arra ! Eta geroztik, emaztekiaren gizona Senarra deitua da hizkuntza sakratuan. Gizonak eta emaztekiak elkarri eskua eman zioten, Eskua ; eta bateratze xarmangarri honen zoramenean, erran zuten On, ongi da ! On da ; gozoagorik ez da deus. Eta geroztik ezkontzari, tribuetan, deitzen zaio Ezkuontza ; erran nahi baita egintza zeinaren bidez bi maitale hartzen baitira senar-emaztetzat, eskua elkarri emanez. Ezkondu berriei eztia emaiten zitzaien, Ezti, atsegin hobezinen ikurra ; hortik dator eztei-jaia Ezteia deitu izana. Zein herri egon zen, Euskotarra kenduta, izadiak inspiratuago eta zein herrik jarri zituen bere lehenengo erakundeetan xarma eta soiltasun gehiagorik ?

« Gizonaren esku garailea bost zenbakiaren irudia den marrazki hieroglifiko baten bidez irudikatua izan zen : V ; esku ideki bat delineatzeko balio duena ere. Alta bada zenbaki harmoniko horrek soinuaren ezaugarriak oro dauzka, inarrosten diren gorputz guzietan bostarteko bitartean behin dar-dar egiten duena. Eta bosta, beraz, soinua edo ahotsa deitua izan zen, Boz : hortik dator Bozkario hitza, kantatzen duen gizonaren alegrantzia adierazten duena, haragitze ororen alaitasuna, zeinaren zoriona aditz ozenak adierazten duen. Bateratu bi eskuren hieroglifoa, X, gizonaren hamar erhiena, hamar zenbakiaren zifra bilakatu zen, Egiptoko jarraitzaileek Mariage deitzen dutena, eta gutartean Hamar, erran nahi baita arra eta emea, zenbakien belaunaldiaren sortzaile gisa, batuketa hamartarren bidez. Bi esku kurutzatuk maitasuna eta adiskidetasuna adierazten dituzte. Horra zergatik euskal nazioaren tribu bakoitzak agertarazten duen bere esku zizelkatua zutoihal nazionalaren gainean, aliantza eta federakuntza zeinu.

Labarum horren gainean ikurritz bat idatzia da ; euskotar eskuek (X) bat baizik ez dagitela aldarrikatzen du, Bat. Batasunaren izen horrek, Bat, Batkia hitza sortarazi du, ideia beraren bidez bakea definitzen duena ; ordena ona, lege perfektua, konkordia gozoa eta armonia soziala interesen, sendimenduen, iritzien, pentsamenduen eta borondateen gogaidetasun perfektuenetik sortzen direla hobeki entzunarazteko, egiazko zibilizazioaren batasunean ; unibertsoan Jainkoak ezarri betiereko ordenaren irudi ahula.

« Horrela, gizonak izadi basatiari gaina hartu izanak eta nere herri primitiboaren arrazoinezko izenak, mintzoaren fenomenoek, keinuaren zientziak, maitasunak, ezkontzak, izaki bizidunen eta ideien belaunaldiek, armonia musikalaren legeek, zenbaki matematikoenek, beren kontsakrazioa keinu genesiko berean ukan zuten, zeina eskua baita, handitasun eta ospagarritasun ikur. Zein beste herrik jakin zuen lurrean, erearekin pareka daitezkeen herrien artean, zuzentasun, sakontasun eta goraipatze gehiagorik ezartzen bere mintzairan eta bere ikusmoldeetan ? .

Une horretan, koblakari inspiratuaren begiek magiazko su batez distiratzen zuten ; ezkerreko eskua lurrari begira jarria zen, eskuineko eskuak zerua erakusten zuen. Entzuleria guziarenganik ateratzen zen onespen zurrumurru bat izan zen. Lara denbora une batez mintzatzetik gelditu zen ; bazirudien goaitatzen zuela hodei batek, airetan flotatzen zirenetarik bat, ilargi-diskoa estal zezan, eta haren itzal beltza mendien gainera jaurti zezan, Iparralde iluneko herriaren eta Hegoaldeko herri zibilizatuaren arteko paraleloa jarraitzeko.

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Astelehena, Urria 19th, 2015

Hector Iglesiasen webgunean Liriaren idazkunari buruz eta euskoiberierari buruzko 6 artikulu daude:

a) Lehenengo artikulua

http://artxiker.ccsd.cnrs.fr/file/index/docid/351640/filename/Arse_OBSERVATIONS_senspace.pdf

Izenburua: Observations concernant les rĂ©centes critiques et omissions de Joseba Lakarra a propos des recherches d’Hector Iglesias sur la problematique ” basco-ibĂ©rique “suivies d’une hypothese inedite concernant l’inscription de Liria (version revisĂ©e et actualisĂ©e)

Laburpena:

Joseba Lakarra, un enseignant-chercheur spécialisé dans la reconstruction de ce qu’on appelle communément dans les cercles initiés le « proto-basque », a dernièrement, dans un article publié dans la revue savante Oihenart. Cuadernos de Lengua y Literatura, émis des remarques critiques, et disons-le dès à présent et sans ambages, polémiques au sujet de nos recherches sur la problématique « basco-ibérique ».

Ces observations fort critiques nous paraissent en effet à bien des égards singulières, voire discutables, et nous obligent en conséquence à réagir car elles ne correspondent manifestement pas à la réalité des faits et des seuls faits historiques connus concernant cette question.

Bigarren artikulua

http://www.ikerketak.com/reponse-diglesias-a-lakarra.php

Izenburua: L’inscription ibérique de San Miguel de Liria et le basco-ibérisme en général

Laburpena: idazkun horren transkripzio berria proposatu du Hectorrek. Bere iritziz gudu deia izango litzateke:

Dans la recherche de la signification de l’inscription ibérique étudiée ici, il faudrait dans un premier temps tenter d’imaginer ce qu’ont voulu exprimer le ou les potiers qui réalisèrent ce vase destiné manifestement à un usage décoratif.

Deux faits semblent cependant acquis: il semble en effet Ă©tabli que l’inscription se rapporte Ă  la scène de combat et d’autre part qu’il ne peut pas s’agir du basque deitu , “appeler” < prob. roman *deito…

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Asteazkena, Urria 22nd, 2014

Aste honetan gai honi buruz Hector Iglesiasen planteamendua jarri dugu. Gai oso garrantzitsua da, gai honetan gauza asko daudelako sartuta, gai politikoetatik hasita, hizkuntzalaritzako gaiak arte, tartean, euskalkien gaia, hainbeste aldiz aipatuta baina behar bezala inoiz ere ez argituta.

Hectorren artikuluan Mikelek galdetu du zergatik ez dugun Hector kritikatu! Badirudi Mikelek ez dakiela hemen eta gure biltzarretan saiatu izaten garela ikuspegi batetik baino gehiagotik jatorria lantzen baina biltzarretako Euskal Filologiako irakasleek ez badute etorri nahi (behin baino gehiagotan gonbidatu ditugu), edo zerbait bidali hona argitaratzeko (Lakarrari espreski bere teoria kritikatzen zuen txostena dela eta zerbait bidaltzea eskatu genion), ez dugu aukera asko. Kasu honetan Hectorri bere iritzia eskatu genion eta atsegin handiz erantzun zigun eta, noski, argitaratu behar zen ekarpena.

Gainera Hectorrek Gasteizen ikusten ez den gauza bat dauka: gauza berriak agertzen direnean ez du arazorik eztabaidatzeko, sakontzeko… Izan ere, Iruña-Veleiako grafitoak sakon aztertu ditu nahiz eta gure uste apalean euskalduntze berantiarraren kontra joan litekeela uste dugun.

Hala ere, hasieran eman genuen iritziarekin jarraitzen dugu: teoria honek ez du zentzurik arlo askotatik begiratuta: historiatik (Aitzol Altuna Ezunza) eta batez ere toponimiatik (genetistei iritzi zehatzago eskatu beharko zaie baina ez dugu inoiz horren antzekorik justifikatuko lukeen ezer entzun).

Toponimia da gako nagusia. Mendi eta ibaien izenak, gutxien aldatzen direnetakoak omen dira. Euskalduntze berantiarrraren teoriaren arabera, EAEn ditugun izenen %95a ertaroan jarri beharko zituzten nafar-soriarrek (?) EAE inbaditu ondoren. Bitartean Europa osoan, Vennemannek erakutsi digun moduan, 2.000 urte pasatu ondoren aintzieuskeraren arrasto eta erroak nonnahi daude… batez ere ibaietan! Ez, ez dugu uste gure mendi eta ibaien izenak atzo izendatutakoak direnik.

Hemen gakoa hauxe da: erromatarren tribuen bereizketa euskalkiekin oro har bat datorrela eta Mitxelena eta Zuatzo ez dira gai izan hori azaltzeko. Luis Mari Mujikaren Arabako toponimiaren azterketa berriz ere erabat bat dator erromatarren maparekin. Beraz, zure zientzian teoria bat proposatzen baduzu baina beste zientziatik kontrakoa ikusten bada, ezin duzu beste aldera begiratu hizkuntzalaritzan etengabe egiten ari den bezala, edo Iruña-Veleia lurperatzera heldu ikusi dugun moduan. Euskalduntze berantiarrenekin Hectorrek euskalkien gaia argituko litzatekeela uste du baina horrek dituen hutsunak konpontzen dituenak baino handiagoak dira (ez?).

Kapanagaren proposamena hauxe zen: euskalkien bereizketa oso zaharra da eta seguruenik oraingo Euskal Herria askoz zabalagoa zenean gertatu zen baina, erreplegatzean, lurralde txikiago batean ikusten dugu gaur egun bereizketa hau baina jatorriz eremu zabalagoan sortu zen. Proposamen bat besterik ez da baina hor dago, aztergarri (berak esaten zuen moduan)!

Ama-Atan gai honi buruz iruzkin asko egon da eta Luis Aldamizek hau esan du:

Es curioso que la doctrina historiográfica francesa alega precisamente lo contrario: que los vascones ocuparon Aquitania (Gascuña e Iparralde), es decir: una “vasconizaciĂłn tardĂ­a” de la Vasconia histĂłrica septentrional. Cabe pensar que, suponiendo que ambas doctrinas ideolĂłgicas fueran ciertas, que no lo son, que el vigor expansivo de la entidad etno-lingĂĽĂ­stica vasca era brutal, a pesar de que apenas son mencionados en las crĂłnicas antiguas y que carecĂ­an de las herramientas apropiadas para extender su lengua e identidad (iglesia, escritura, estado propiamente dicho…)

Además, con apenas espacio para existir antes de esa expansiĂłn masiva del año 409 (no pudo ser antes ni despuĂ©s), el vigor reproductivo de la “raza vasca” debiĂł de ser impresionante – ni que fueran conejos!

En fin, que la doctrina de la “vasconizaciĂłn tardĂ­a” es totalmente ridĂ­cula y que, si con la evidencia apabullante de Iruña-Veleia no bastara, tenemos aĂşn más evidencia en forma de estelas vascas o vascĂłnicas en La Rioja e incluso Soria (sĂ­, los numantinos igual hablaban euskera, no en vano el pueblo se llama ahora Garray).

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Larunbata, Apirila 19th, 2014

Hector Iglesiasek euskerara eta Vahan Sarkisianek gaztelera itzulitako Aitor Kantabriar kondaira liburua on line dago jada:

Aitor kantabriar kondaira

Hiru hizkuntzetan dago: jatorrizkoa frantsesez, euskeraz eta gazteleraz.

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Osteguna, Otsaila 06th, 2014

Berrian idatzitako gutunean Hectorrek zehaztu du bere txostena ez dela egiazkotasunaren aldekoa. Berak dioela faltsuak ez direla zertan izan behar eta analitikak hiru laborategi independientetan egin are horrela pentsatzen jarraituko duela.

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Asteazkena, Ekaina 05th, 2013

Martin Elexpururen blogean eta Ostraka Euskaldunean ere albiste pozgarri bat jaso da:  Arabako Iruñako grafitoak egiazkoak izan daitezkeela defendatzen duen txosten bat aldizkari zientifiko batean argitaratu da.

Hectorrek alderdi asko jorratu zituen hizkuntzalaritzaren aldetik eta hemen argitaratu duena horren laburpena da, euskarazko testuei mugatuta.

- Orain argitaratutakoa : Hector Iglesias ARSE aldizkarian (PDFra deskargatuz gero tildeak ondo ikusten dira)

- 2010ean argitaratu zuen txosten osoa: Txostena

- Hectorri egindako elkarrizketa (bideoa): Ostrakak ezin gezurrezkoak izan

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Larunbata, Martxoa 09th, 2013

Hector Iglesiasen webgunean Agosti Xahoren Aitor kantabriar kondaira liburua on line irakurtzeko aukera dago.

Hiru hizkuntzetan dago, frantsesez (jatorrizkoa), euskeraz eta gazteleraz eta sarreran ikusten den moduan, euskeraren jatorriaz kezkatuta zegoen ikerle armeniarra, Vahan Sarkisian, izan zen lan hau berriro argitaratzearen bultzatzaileetako bat.

Euskerazko testua Hector Iglesiasek itzuli du.

Liburua
Liburu honi buruzko laburpena

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
• Asteartea, Urtarrila 22nd, 2013

2010ean, Hector Iglesiasi elkarrizketa interesgarria egin zioten, interneten bidez ikus daitekeen Pirenifoto webgunean.

Iruña-Veleia: Pourquoi les inscriptions ne peuvent pas être fausses? izeneko elkarrizketa honetan, Hectorrek, berak egindako txostenaren alderdi nagusiak aipatzen ditu.

VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)